Stefan Ahnhem OFIARA BEZ TWARZY

Znał to zdjęcie doskonale, choć nie pamiętał, kiedy je ostatnio oglądał. Była to szkolna fotografia dziewiątej klasy. Ostatnia, na której zebrali się wszyscy uczniowie. Fabian stał w drugim rzędzie, a za nim, trochę po skosie – Jorgen Palsson.

Głowa Palssona była przekreślona dużym krzyżykiem, namalowanym czarnym flamastrem. *

Inspektor Fabian Risk przenosi się z rodziną ze Sztokholmu do Helsingborga. Przeprowadzka do rodzinnych stron ma poprawić nienajlepsze ostatnio relacje Fabiana z bliskimi. Inspektor jest bowiem człowiekiem impulsywnym, słucha swojej intuicji i całkowicie angażuje się w śledztwa. Cierpią przez to jego najbliżsi. Czy przeprowadzka jest dobrym pomysłem ?

Tymczasem w szkolnej pracowni dochodzi do makabrycznego odkrycia. Okrutne morderstwo jednego z nauczycieli to niestety nie wszystko. Przy ciele znajduje się klasowa fotografia. Czy to początek serii ?

Do Riska zgłasza się jego przyszła szefowa. Okazuje się, że ofiara zbrodni to dawny kolega z klasy inspektora. Risk wyrusza na miejsce morderstwa i nie spodziewa się jeszcze, że jego urlop ulegnie niebawem skróceniu. Dochodzi do kolejnych zbrodni i najwyraźniej ktoś obrał sobie za cel zgładzenie uczniów jednej klasy. Niezwykle prawdopodobny wydaje się być motyw zemsty po latach. Kolejne odkrycia utwierdzają inspektora w przekonaniu, że w tej sprawie nic nie będzie oczywiste..

Debiutancka powieść Ahnhema stanowi dynamiczny kryminał, który spodoba się miłośnikom prozy Larsa Keplera czy duetu Hjorth/Rosenfeldt. Dobrze napisana historia ma jednak swoje minusy. Pierwszy to antypatyczna postać Riska, który oddany jest swojej pracy i zaniedbuje rodzinę. Mimo postanowień poprawy. Jaki ojciec komunikuje się przez kilka dni z synem mieszkającym pod jednym dachem tylko za pomocą smsów ?

Drugi aspekt to ostatnie 100 stron powieści – mam nadzieję, że intryga staje się nieco przekombinowana i autor wrzuca w historię wszelkie możliwe motywy z powieści tegoż gatunku. Mimo dużego ładunku suspensu i sprawnej narracji, stwierdzam, iż Ahnhem nie wynosi szwedzkiego kryminału na wyższy poziom i nie jestem pewien, czy mam ochotę na kolejne spotkanie z inspektorem Riskem.

wydawnictwo Marginesy 2016 / str. 525 / tł. Ewa Wojciechowska*

moja ocena 4/6

Jestem, więc czytam

Obchodzimy jutro Światowy Dzień Książki

i jest to szczególna okazja, by wyrazić naszą miłość do słowa drukowanego.

Książki są ucieczką, radością, wytchnieniem. Książki inspirują i zmieniają.

Jestem, więc czytam.

Życzę wszystkim Czytelnikom udanego świętowania.

Tommy będzie jutro w pracy i podróży, ale udało mu się już nabyć bilety na spotkanie

z pewnym inspektorem z Edynburga.

Napiszcie, jak świętujecie. Czekam na informacje o Waszych zakupach, okolicznościowych

promocjach i prezentach.

Georges Simenon BŁĘKITNY POKÓJ

Pokój pomalowany był na niebiesko, na kolor, który pewnego dnia w myślach określił jako ultramarynę, przypominając sobie dzieciństwo i małe muślinowe woreczki z niebieskim proszkiem, które jego matka rozpuszczała w balii przed ostatnim płukaniem, by zaraz wynieść bieliznę na dwór i rozłożyć ją do suszenia na lśniącej trawie. Miał wtedy pięć, może sześć lat i zdawało mu się, że to czary, iż błękit przywraca tkaninom biel. […]

Czy myślał o tym także w tej chwili ? Miał to sobie uzmysłowić później. Błękit pokoju był nie tylko błękitem ultramaryny, ale też błękitem nieba w skwarne sierpniowe popołudnie tuż przed tym, jak zachodzące słońce nada mu odcień różu, a potem czerwieni. *

I to właśnie kolejne gorące sierpniowe popołudnie Tony Falcone spędza namiętnie z kochanką w hotelowym pokoju. Hotel należy do brata Tony’ego, a miejscem schadzek jest ten sam pokój o błękitnych ścianach przywołujący wspomnienia z dzieciństwa. Piękna Andree przekonana jest, że mężczyzna porzuci swoją rodzinę, by być tylko z nią.

Tony’emu zaś ani w głowie zostawiać żonę i córkę. Spotkania z kochanką są źródłem przyjemności, ale też i poczucia winy. Tony pragnie skończyć ze zdradą, nie docenia jednak mocy uczucia Andree. Bo kobieta raz zraniona, kocha mocniej. I zrobi wszystko, by tą miłość odzyskać. Nawet za cenę usunięcia kilku przeszkód.

Niebawem Tony doświadczy, jak szybko miłość może zamienić się w obsesję. W tej historii każde kolejne słowo, każda kolejna decyzja zdają się prowadzić do tragedii..

Oprócz powieści z paryskim komisarzem Maigret, Simenon – absolutny klasyk francuskiego kryminału – tworzył też psychologiczne dreszczowce, w których studiował mechanizmy popychające człowieka do zbrodni. Nie inaczej jest w „Błękitnym pokoju”, gdzie pozornie przelotny romans prowadzi do eskalacji zła. Kłamstwa i tajemnice rodzą strach, a autor już od początkowych stron zapowiada, że opowiadana historia zakończy się dramatycznie. Gorzka, pełna emocji proza o tym, jak niewiele dzieli namiętność od zbrodni. Warto przeczytać.

Polecam również Niewinnych tegoż autora.

Wydawnictwo C&T 2016 / str. 142 / tł. Violetta Dobosz*

moja ocena 4+/6

Dom na wrzosowisku

Na początku maja premiera kolejnej powieści Elizabeth Gaskell.

TO SPOD PIÓRA TEJ WIKTORIAŃSKIEJ PISARKI WYSZŁY OPOWIEŚCI: „CRANFORD”, „PÓŁNOC I POŁUDNIE”, „RUTH”, „ŻONY I CÓRKI”…

Po śmierci wikarego w miasteczku Combehurst wdowa po nim, pani Browne, sama wychowuje dwoje dzieci w domu na wrzosowisku. Maggie i Edward to rodzeństwo różnego temperamentu. Maggie wydaje się podporządkowana bratu we wszelkich kwestiach. A on maksymalnie wykorzystuje ten układ. Kilka lat później, gdy oboje są już dorośli, Maggie staje przed dylematem: ocalić brata od więzienia, a tym samym zerwać z narzeczonym w zamian za zatuszowanie malwersacji Edwarda. I wybór, którego młoda kobieta dokonuje, wprawi wszystkich w zdumienie…

Elizabeth Gaskell (1810-1865) to obok sióstr Bronte chyba najpopularniejsza brytyjska pisarka XIX wieku. Przyjaciółka Charlesa Dickensa, który cenił ją za wyśmienitą prozę. Doskonale też oddawała w swych historiach sytuację kobiet w ówczesnej epoce.

Oprócz bardzo udanych, upiornych Niesamowitych historii wydawnictwo C&T wydało dotąd Kuzynkę Phyllis oraz Pannę Lois od Czarów. Kliknięcie w okładkę przeniesie Was do moich recenzji.

Juan Gomez-Jurado PACJENT

Nie jestem ani świętym, ani męczennikiem, ani terrorystą, ani szaleńcem, ani mordercą. Określenia, pod którymi wydaje się wam, że mnie znacie, są nietrafne.

Jestem ojcem. Oto, co się wydarzyło.*

63 godziny. Tyle dzieli Davida Evansa od najważniejszej operacji w życiu. Uznany neurochirurg w największej tajemnicy ma dokonać skomplikowanego zabiegu na samym prezydencie Stanów Zjednoczonych. Operacja ma odbyć się przy zachowaniu najwyższych standardów bezpieczeństwa, dla niepoznaki w szpitalu, w którym pracuje David. Jest tylko jedna ważna kwestia. Córka lekarza.

David wciąż czuje piętno winy po samobójczej śmierci żony. Córka jest dla niego wszystkim. I nadszedł niestety czas próby.

Jeden telefon zmienia wszystko. Tajemniczy pan White oznajmia Davidowi, że porwał jego córkę. Dziewczynka zginie, jeżeli lekarz nie spełni jego żądania. Początkowo David sądzi, że to blef – niebawem jednak przekonuje się, że najgorszy scenariusz właśnie ma miejsce. Pan White, przebiegły manipulator i psychopata, zdaje się kontrolować każdy krok lekarza, a każda niesubordynacja prowadzi do kary. Przerażony David już wie, czego chce wróg.

Za 63 godziny neurochirurg ma zabić Pacjenta. Prezydenta kraju. Dokonanie morderstwa na sali operacyjnej ma być jedyną rzeczą, która ocali życie córki. David nie ma wyboru. Najbliższe godziny to początek koszmaru..

Dynamiczna i pełna napięcia historia, od której nie można się oderwać. „Pacjenta” przeczytałem zaabsorbowany kibicując dzielnemu lekarzowi, który znalazł się w pułapce. Autor umiejętnie dawkuje zwroty akcji, a każda kolejna strona dostarcza coraz większych emocji. Wyścig z czasem i własnym sumieniem, perspektywa dokonania zbrodni, by ocalić rodzinę – to właśnie wokół tych kwestii buduje autor postać głównego bohatera, który decyduje się przekroczyć niejedną granicę.

Kto zginie ? Kto przeżyje ? Zachęcam do poznania odpowiedzi.

wydawnictwo Sonia Draga 2016 / str. 390 / przeł. Jerzy Wołk-Łaniewski*

moja ocena 5/6

Wojciech Chmielarz WAMPIR

Podszedł tak blisko krawędzi dachu, że pod stopami miał kilkunastometrową przepaść. W głowie Dawida pojawiła się nieprzyjemnie pociągająca myśl, żeby zrobić krok naprzód.

Dwudziestoletni Mateusz popełnia samobójstwo skacząc z dachu jednego z gliwickich wieżowców. Brak pożegnalnego listu, brak świadków. Serce matki mówi jednak coś innego, więc niezadowolona z działań prokuratury kobieta zatrudnia prywatnego detektywa Dawida Wolskiego.

Wolski, niewiele starszy od Mateusza, zaczyna przyglądać się sprawie. Feralny wieżowiec, koledzy zmarłego, wreszcie on sam i tajemnice, które skrywał za życia. W tych kwestiach jest kilka niejasności, a Wolski, który do ludzi grzecznych i ugodowych nie należy, wkrótce otrzyma ostrzeżenie. Za sprawą swojej dramatycznej przeszłości detektyw nie zamierza jednak porzucić sprawy. A ta zaprowadzi go w niebezpieczny świat młodych ludzi..

Dobre dialogi i przemyślana intryga stanowią dwie pewne rzeczy w prozie Wojciecha Chmielarza. Jego książki można brać w ciemno, jednakże „Wampir” do najlepszych nie należy. Domyślam się, że intencją autora było stworzenie anty-bohatera. Wolski sympatii budzić nie będzie, to sprytny kłamca i manipulator, postać niepokorna i trudna. Śledzenie jego poczynań nieco mnie znużyło..

Niestety w powieści próżno szukać jakichkolwiek osób wzbudzających pozytywne emocje. Chmielarz wyciąga z ludzi najpodlejsze cechy i to właśnie one nadają przedstawionemu światu niesamowicie smutną barwę. Nie przemawia też do mnie niemal groteskowy wątek pewnej ponętnej klientki Wolskiego i jej męża. „Wampir”, mimo trafnych społecznych obserwacji i zaskakującego finału, jest dla mnie zaledwie dobry i zaczynam już tęsknić za komisarzem Jakubem Mortką.

wydawnictwo Czarne 2015 / str. 326

moja ocena 4/6

Odkrycia pierwszego kwartału

Za mną pierwszy kwartał roku 2016. Jakie książki zaliczyłbym do najlepszych ?

Nie ukrywam, iż do lektury części z nich skłoniły mnie recenzje na Waszych blogach.

Do moich Odkryć Pierwszego Kwartału zaliczam:

* Jo Walton Podwójne życie Pat za mądrą opowieść o istocie czasu i miłości,

* E.F. Benson Widzialne i niewidzialne za eleganckie upiorne historie o czających się duchach,

* Antti Tuomainen Czarne jak moje serce za smutny, poetycki kryminał noir,

* Kate Atkinson O świcie wzięłam psa i poszłam za styl, fabułę i wiersze Emily Dickinson,

* David Mitchell Czasomierze za dziesiątki skradzionych kwadransów, kiedy nie mogłem oderwać się od lektury,

* Anna Kańtoch Łaska za klimat, intrygę i smutek samotności.

Jorn Lier Horst POZA SEZONEM

Znad morza napływały rzadkie kłęby mgły. Unosiły się ponad mokrym asfaltem niczym para wodna, tworząc małe aureole wokół latarni.

Ove Bakkerud prowadził samochód jedną ręką. Zewsząd otaczały go jesienne ciemności.

Lubił tę porę roku. Jesień, zanim opadną liście. Ostatnia wyprawa do domu letniskowego w Stavern po to, by przybić okiennice, wciągnąć łódź na ląd i zamknąć dom na zimę. Czekał na tę chwilę przez całe lato. *

Ostatni spokojny weekend przed końcem sezonu ? Nic bardziej mylnego. Ove odkrywa, że włamano się do jego domku letniskowego. Co więcej, w sąsiednim budynku należącym do popularnego gwiazdora telewizyjnego znajdują się zwłoki. Zagadkowymi wydarzeniami na spokojnym dotąd przylądku zajmuje się komisarz Wisting oraz jego zespół. Trup, którego nie można zidentyfikować nie będzie tu jedyną zagadką.

W Stavern, na malowniczym nadmorskim odludziu, spadają z nieba martwe ptaki. Niepokój komisarza wzrośnie, gdy ukaże się, że jego własna córka – wskutek problemów osobistych – wprowadza się do domku nieopodal. Czy Line grozi niebezpieczeństwo ? Niebawem pojawią się kolejne trupy, a sprawa zaprowadzi komisarza poza granice Norwegii..

Po nieudanym ‚podejściu’ do „Jaskiniowca” „Poza sezonem” okazało się miłą niespodzianką. To solidny policyjny kryminał opierający się na żmudnym śledztwie, w którym badanie tropów i stawianie hipotez okazuje się kluczowe. Horst opisuje te procedury rzetelnie, umiejętnie dozuje też napięcie. Dodatkowym atutem jest piękna sceneria nadmorskiego przylądka.

Ta książka ma dwóch bohaterów. Z jednej strony jest rzetelny i pracowity komisarz policji, z drugiej jego córka reporterka znajdująca w odosobnieniu inspirację do napisania książki. Postać komisarza jest dla mnie nieco bezbarwna, z większym zaciekawieniem natomiast śledziłem losy Line. I to właśnie jej przeżycia, jej emocje stanowią oś napędową kryminalnej fabuły. „Poza sezonem” to dobry norweski kryminał, a ja na pewno sięgnę po inną książkę pana Horsta.

wydawnictwo Smak Słowa 2015 / str. 352 / tł. Milena Skoczko *

moja ocena 4+/6

Anna Kańtoch ŁASKA

Na zewnątrz panowała ciężka, nienaturalna cisza: żadnego szumu zimowego wiatru, żadnych odgłosów gałęzi ocierających się o dach. Wyobraźnia podpowiadała, jak brzmiałoby w takiej ciszy skrzypienie śniegu pod butami zbliżającego się człowieka. Czy Maria rozpoznałaby te kroki ? A potem twarz mężczyzny, który stanąłby w drzwiach ? I najważniejsze pytanie: czy naprawdę to byłoby takie straszne, gdyby się zjawił ?

Rok 1955. Pewien grzybiarz znajduje w lesie sześcioletnią dziewczynkę. To Marysia, która zaginęła tydzień wcześniej. Dziecko, któremu udało się w jakiś sposób przetrwać siedem dni poza domem, prezentuje straszny widok i niczego nie pamięta. W tym przypadku amnezja jest łaską, a zagadka tych siedmiu dni będzie musiała poczekać wiele lat, nim przyjdzie ją wyjaśnić..

Rok 1985. Maria, nauczycielka języka polskiego, pracuje na prowincji w Mgielnicy. Kobieta jest skryta i nieufna, mieszka w starym domu po ciotce, a w nocy męczą ją senne koszmary. Gdy jeden z jej uczniów pokazuje jej osobliwy rysunek pokazujący grupkę dzieci oraz pewnego mężczyznę, w Marii odzywa się alarm – słowa chłopca mają w niewytłumaczalny sposób coś wspólnego z wydarzeniami z jej własnej przeszłości. Niebawem chłopiec, który prosił ją o pomoc, popełnia samobójstwo, a nauczycielka staje się jedną z osób, którymi interesuje się milicja.

Gdy ginie kolejne dziecko, obarczona traumą przeszłości Maria wkracza powoli do labiryntu domysłów i powoli angażuje się w sprawę, która wkrótce przerośnie kompetencje organów lokalnej milicji. Co naprawdę przedstawiał rysunek ? Czy w lasach otaczających Mgielnicę rzeczywiście mieszka zło ? Maria odkryje, że łaska niepamięci nie jest dana na zawsze..

„Łaska” jest mrocznym i trzymającym w napięciu kryminałem osadzonym w połowie szarych lat 80. . Jestem zachwycony klimatem tej opowieści oraz świetnie wykreowaną główną bohaterką. Ponura zimowa sceneria i miasteczko, w którym ludzie mają swoje tajemnice. Samotna, pełna smutku i zrezygnowania, Maria zmierzyć się musi ze złem, by odzyskać swoje własne życie lub by przynajmniej dokonać aktu wyegzorcyzmowania duchów przeszłości.

Autorka umiejętnie buduje misterną kryminalną intrygę, podrzuca nam też solidną garść fałszywych tropów i zwrotów akcji, a to wszystko sprawia iż nie można się oderwać od tej świetnie napisanej lektury. „Łaska” w pełni zasługuje na miejsce wśród moich Odkryć Kwartału i mam nadzieję, że autorka napisze kolejny kryminał.

wydawnictwo Czarne 2016 / str. 398

moja ocena 5 ! /6

Holmes w Brazylii

W kwietniu nakładem wydawnictwa Rebis ukaże się powieść Jo Soares, która może zainteresować miłośników przygód Sherlocka Holmesa.

Jest rok 1888. W Rio de Janeiro giną cenne skrzypce Stradivariusa. Na pomoc lokalnej policji cesarz Brazylii Piotr II wzywa Sherlocka Holmesa.

Holmes w asyście nieodłącznego doktora Watsona podróżują do Brazylii schyłku cesarstwa i epoki niewolnictwa, a tam odnajdują świat zupełnie inny od wszystkiego, co wcześniej poznali. Muszą zmierzyć się nie tylko z tajemniczą kradzieżą i zaskakującymi morderstwami, ale też ze słońcem tropików, egzotyczną przyrodą i kuchnią i starymi afrykańskimi bogami. Jednym z nich jest właśnie tytułowy Xangô. Ta książka to istna samba dla Sherlocka, pełna magii i egzotyki, ale także autentycznych postaci z epoki i zaskakującego humoru.

Do udanych ‚wariacji’ na temat słynnego detektywa z Baker Street zaliczam powieści „Dom Jedwabny” Anthony Horowitza oraz „Pana Holmesa” Mitcha Cullina. Czy znacie inne tytuły godne uwagi ?