Po przeczytaniu tej książki wiem już, dlaczego wydawnictwo WAB nie wydało tej powieści w swojej mrocznej serii. Trafna decyzja redaktora. Bo ta książka to – i tu posłużę się zapożyczeniem z innej blogowej recenzji – kryminalny harlequin. I to bardzo dobre określenie.

To powieść polsko-francuska. Akcja toczy się międzu Paryżem a Warszawą. I to na pewno na plus. Takiego połączenia – francuska ziemia i polski morderca – we współczesnej polskiej powieści nie było. Natomiast nie za bardzo jestem w stanie uwierzyć, że francuzi ciągle jedzą bagietki, croissanty i camembert. W menu naszych bohaterów nie ma prawie nic innego.

No i bohaterowie – mamy więc paryskiego inspektora Bressona, który podczas swojego wieczoru kawalerskiego zakochuje się w ponętnej tancerce z jednego z paryskich klubów. Znajomość tą /czytaj: romans/ kontynuuje po ślubie. Gdy wreszcie postanawia odejść od żony, okazuje się , że ta spodziewa się dziecka. I Bresson nie może jej zostawić. Nie umie też zapomnieć o pięknej tancerce, z którą spotyka się, gdy tylko może. A koledzy z pracy kryją go przed żoną. Aha – do zespołu Bressona zostaje przydzielona też nowa policjantka Marie. I Bresson nie pozostaje wobec niej obojętny.

Rozterki i miłosne dylematy rodem z popularnych seriali. A morderstwa ? W Paryżu giną tancerki, przy ciele każdej z nich morderca pozostawia literę. I wkrótce okazuje się, że podobne zbrodnie miały miejsce w Polsce.

To wszystko już gdzieś było. Nawet postacie drugoplanowe, np. zwierzchnik Bressona, to jakby kalki bohaterów z różnorodnych brytyjskich kryminałów. Książkę czyta się szybko, niestety żadna z postaci nie wzbudza większego zainteresowania, paryskie realia – niestety – przedstawione dosyć powierzchownie. A na końcu autorka serwuje nam melodramatyczny twist żywcem wyjęty z telenoweli.

I to tyle. Wydaje mi się, że autorka zmarnowała potencjał tej powieści. Dobrze, że książkę wypożyczyłem z biblioteki. Gdyby był to mój zakup, na pewno uznałbym go za nietrafiony.

Moja ocena 3,5/6

W ramach nadrabiania bibliotecznych zaległości przeczytałem debiutancką powieść Gillian Flynn. Powieść, którą rekomendują Stephen King oraz Harlan Coben.

Senne amerykańskie miasteczko, rodzinne sekrety i grzechy młodości składają się na tą mroczną, momentami bardzo gorzką, powieść kryminalną.

Camille, główna bohaterka, pracuje obecnie jako reporter kryminalny w jednej z gazet. Jej kolejne dziennikarskie śledztwo oznacza powrót do rodzinnego Wind Gap, małej prowincjonalnej mieściny, w której zamordowano dwie dziewczynki. Powrót do Wind Gap spowoduje niestety rozdrapanie wielu ran – już samo ponowne spotkanie z matką, jej ojczymem i przyrodnią siostrą zapoczątkuje pogłębiający się kryzys Camille. Sprawa morderstw, toksyczne relacje w rodzinnym domu oraz tajemnice przyrodniej siostry sprawią, że Camille znowu będzie nadużywała alkoholu i odtwarzała traumatyczne przeżycia ze swojej przeszłości.

Bo Camille spędziła jakiś czas w klinice psychiatrycznej. I cały czas stąpa na krawędzi szaleństwa.

„Ostre przedmioty” to powieść bardzo mroczna. To nie jest lekkie kryminalne czytadło. Przerażająca, ponura saga rodzinna. Po takiej dawce zła aż boję się pomyśleć, o czym napisała pani Flynn w swojej drugiej książce.

Jeśli chodzi o wartwę kryminalną, to już w połowie można wydedukować, kto jest mordercą. Bez większych niespodzianek. Potem już tylko trzeba przebrnąć przez otchłań sekretów i traum bohaterów. W kwestii oceny to waham się, na dziś niech będzie „prawie” cztery.

Moja ocena: 3,75/6