Jak podaje wydawca, Kernick to taki brytyjski odpowiednik Harlana Cobena. A więc autor, który tworzy trzymające w napięciu, pełne zwrotów akcji i gry pozorów thrillery. Wcześniej wydane u nas książki pana Kernicka były umiarkowanie dobre, natomiast TERMIN wciąga czytelnika w zbrodniczą intrygę od pierwszych stron i udowadnia, że autor nie bez przyczyny znalazł się w czołówce najlepszych brytyjskich autorów thrillerów.
Andrea Devern to kobieta, która ciężką pracą osiągnęła sukces. Jest właścicielką zyskownej firmy, ma piękny dom, męża i ukochaną córeczkę. Pewnego popołudnia po powrocie z pracy zastaje dom pusty. Nienaturalną ciszę przerywa dźwięk telefonu. To porywacz, który żąda ogromnej sumy pieniędzy za życie córki Andrei, Emmy. Nie mogąc zwrócić się do policji, Andrea postanawia na własną rękę pertraktować z przestępcami. Wkrótce okazuje się, że zostanie zupełnie sama, bowiem jej mąż również zniknął. Czy te dwie sprawy są ze sobą powiązane ?
Niestety operacja przekazania pieniędzy zakończy się fiaskiem i Andrea będzie zmuszona poprosić policję o pomoc. Sprawą zajmie się Mike Bolt, który ze swoim londyńskim zespołem d/s uprowadzeń natrafi na wiele dziwnych tropów. Wyjdą na jaw powiązania i tajemnice z przeszłości, a Mike odkryje, że Emma to … jego córka.
Nie będę zdradzał więcej elementów fabuły, dodam tylko, że z pozoru rutynowa dla Mike’a sprawa stanie się bezwzględną osobistą rozgrywką w świecie, gdzie nie wszystko jest tym, czym się wydaje.
Powieść bardzo dobra, do samego końca autor utrzymuje wysoki poziom suspensu. Stwierdzam, że Simon Kernick i Gregg Hurwitz, wydawani przez Albatrosa, to naprawdę obiecujący autorzy.
Moja ocena 5/6
To powieść bez komisarza Maigret. A więc psychologiczny kryminał o dramacie zwykłych ludzi, którzy wskutek okoliczności dokonują zbrodni. I ta zbrodnia, tak naprawdę – punkt wyjścia, zmienia ich samych i ich dalsze życie, o czym Simenon w oszczędnej narracji przekonuje czytelnika. Tak było w „Mordercy” czy w „Narzeczonej pana Hire”. „Więzienie” jest jednak nieszablonową powieścią z tego nurtu twórczości Simenona. Wbrew temu, co sugeruje tytuł, nie jest to opowieść o osadzonych bądź czekających na wyrok.
Czytelnicy, którzy lubią drobiazgowe śledztwa i ciekawe postaci, nie zawiodą się na tej powieści K. O. Dahla.
O tym, że Hakan Nesser świetnym pisarzem jest, pisałem przy okazji „Człowieka bez psa”. Druga część cyklu z Barbarottim, która liczy niemal 550 stron, przez cały czas przykuwa uwagę i spełnia wszelkie oczekiwania miłośnika kryminału. Nesser tym samym nie powiela konwencji zaprezentowanej w poprzedniej powieści, i jeśli już miałbym dokonać porównania, to „Człowiek bez psa” swoim klimatem i psychologią postaci utrzymany był w duchu twórczości Karin Fossum, a ‚Całkiem inna historia’ licznymi mylnymi tropami i przewrotną intrygą stanowi wycieczkę na terytorium niepokoju i niespodzianek Henninga Mankella.
You don’t have murders in Iceland,
Liza Marklund bawi się konwencją klasycznego kryminału i udowadnia, że tradycyjne wzorce można świetnie umieścić we współczesnej powieści.
Brawa dla pani Gerritsen. Całkowicie zgadzam się z opinią Harlana Cobena z okładki. Już po lekturze GRAWITACJI lata temu przeczuwałem, że autorka będzie tworzyć nietuzinkowe powieści medycznego suspensu, i nie myliłem się. Najnowsza książka spełnia w pełni moje oczekiwania i zapewnia pełną napięcia lekturę aż po ostatnie strony.
Mam wrażenie, że ta powieść jest trochę słabsza od poprzedniej. W drugiej połowie autor podciąga się trochę i powieść zyskuje więcej dynamizmu i dramaturgii. Ostatecznie stwierdzam, że Ake Edwardson potrafi przykuć uwagę czytelnika aż do ostatnich zdań /kto czytał, to wie, o co chodzi/ tej ponad 500-stronicowej powieści.
Przeczytałem dużo bardzo pochlebnych opinii o tej książce. Na blogach, w internetowych sklepach. I zdecydowanie podzielam entuzjazm innych czytelników.
Bardzo entuzjastyczne recenzje w merlinie. Rewelacyjny kryminalny debiut. Czy rzeczywiście ?
Przemilczana zbrodnia. Brzemię winy. Niema żałoba.
Samotnia. Miejsce pełne książek. 