Jonas Winner CELA

Podbiegłem do drzwi. W tunelu, do którego nie dochodziło światło jarzeniówki, przewody i oszalowania gubiły się w mroku. Nagle poczułem chłodny powiew, leciutki podmuch wiatru wokół łydki, jakby gdzieś otworzyły się drzwi albo klapa lub właz. I w tym samym momencie ogarnęło mnie wrażenie, że w tunelu przebywa jeszcze ktoś. Coś. * 

Jedenastoletni Sammy przeprowadza się wraz z bratem, rodzicami i opiekunką  do starej willi na przedmieściach Berlina. Jest upalne lato – rodzice chłopca zajmują się zawodowo muzyką i są zapracowani, brat ma zaś swoje sprawy – Sammy wykorzystuje więc czas wakacji, by poznać otoczenie. I oto właśnie w starej szopie odkrywa właz.

Chłopiec dostaje się do podziemnego tunelu prowadzącego do sieci pomieszczeń z czasów drugiej wojny światowej. To tam Sammy dokonuje przerażającego odkrycia. W jednej z cel przetrzymywana jest dziewczynka w jego wieku. Co więcej, zdaje się ona panicznie bać ojca Sammy’ego. Czyżby to on był oprawcą ?

Sammy postanawia znaleźć sposób, by uwolnić dziecko. Kiedy jednak następnym razem dostaje się pod ziemię, cela jest pusta. Czy dziewczynka mogła zniknąć bez śladu ? Dla Sammy’ego to początek koszmaru, bowiem powoli zdaje sobie sprawę, że nie może nikomu ufać. Wplątany w gęstą sieć podejrzeń, dziwnych zdarzeń i nocnych koszmarów, chłopiec rozpoczyna niebezpieczną grę, by odkryć prawdę.

Mroczny, klaustrofobiczny dreszczowiec opowiedziany z perspektywy dziecka. Przerażające odkrycie, które zamienia beztroskie wakacje i spokojne życie rodzinne w koszmar. Cela oznacza koniec niewinności. Jej istnienie wystawi na próbę nie tylko zdrowe zmysły Sammy’ego, ale także jego lojalność wobec bliskich. Chłopiec jest o krok od zerwania maski pozorów, a każdy kolejny rozdział czyta się z napięciem.

Jonas Winner bardzo zręcznie tworzy pełne grozy sceny, powieść zaś jest pełnym suspensu połączeniem dreszczowca i horroru. Wyobraźnia dziecka, jak wiemy, jest niesamowicie bogata, a motywy psiego nagrobka czy samego domu oraz zaskakujące zakończenie to dodatkowe atuty tej przerażającej powieści.

Zdecydowanie polecam.

wydawnictwo Initium 2017 / str. 400 / tł. Agnieszka Hofmann*

moja ocena 5/6 

 

Nowości z wydawnictwa C&T

 

Niedawno ukazała się druga odsłona cyklu z inspektorem Laidlowem. Poszukiwany Tony Veitch to klasyczny szkocki kryminał i warto dodać, iż to właśnie gawędziarska proza pełna dosadnego humoru i nietuzinkowych postaci uczyniła Williama McIllvaney’a ojcem tartan noir, który mocno inspirował takich autorów jak Ian Rankin czy Peter May.

W sprzedaży także kolejny znakomity dreszczowiec Georgesa Simenona. Recenzja Pociągu z Wenecji już w przyszłym tygodniu, napomknę tylko, iż autor ponownie z maestrią kreśli opowieść o zwykłym człowieku uwikłanym w zbrodniczą intrygę.

Najnowszym tomem jednej ze sztandarowych serii wydawnictwa jest krótka powieść Williama Hope Hodgsona. Szalupy z Glen Carrig wydane w Bibliotece Grozy to marynistyczny horror w przekładzie Tomasza S. Gałązki. TU znajdziecie wywiad z tłumaczem.

 

I wreszcie dwie bardzo interesujące pozycje. Amok Stefana Zweiga ukazał się w tym tygodniu, natomiast Podróż do Indii Edwarda Morgana Forstera będzie dostępna w sprzedaży pod koniec maja.

Wszystkie książki dostępne TU.

Zachęcam do lektury. Którą z nich chcielibyście przeczytać ?

Jestem i czytam

Joan Aitken, Zbigniew Nienacki, Stephen King, Agatha Christie..

To od nich wszystko się zaczęło. Od kiedy pamiętam książki wyznaczają rytm mojego życia.

I choć ostatnio czytam znacznie mniej, to książek wciąż przybywa.

Na półkach, na czytniku, na stosach bibliotecznych, na liście „do kupienia”. 

Obchodzimy dziś Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich.

Życzę Wam, by czytanie zawsze było źródłem radości. 

Jak świętujecie dzisiejszy dzień ? Zachęcam do komentowania.


Ja właśnie zakupiłem Plac Zabaw Larsa Keplera, Sowę Samuela Bjorka

oraz Modlitwę do Trzeciej Dziewicy Fred Vargas.

James Rebanks ŻYCIE PASTERZA

Pokonujemy zimę tym, że trwamy, przeczekujemy ją, a gdy się skończy, latem szybko odzyskujemy siły. Czasem myślę, że nasze przywiązanie do tych ziem wynika również ze świadomości, jak wiele niepogody zdołaliśmy na nich przetrwać – tutaj jest nasze miejsce, ponieważ nie zdołały nas ruszyć wiatry, deszcze, grad, śnieg, błoto ani burze.*

Przywiązanie do ziemi i tradycji. Umiłowanie przyrody. Szacunek wobec ludzi i zwierząt. Prostota. Pokora. Radość bycia częścią odwiecznego cyklu narodzin i śmierci. 

O tym jest ta książka. Zajmująca historia Jamesa, który porzuca wielkomiejskie życie, by prowadzić farmę ojca w Krainie Jezior. Rytm opowieści wyznaczają pory roku. W ich cieniu przyglądamy się życiu autora oraz uczestniczymy w jego porażkach i radościach. Teraźniejszość przeplata się z przeszłością. W retrospekcjach poznajemy dzieciństwo Jamesa. To właśnie wtedy jego najbliżsi ukształtowali jego charakter i miłość do życia.

Podobały mi się szczególnie piękne opisy regionu Lake District. Brakuje mi nieco większej ilości zdjęć. Te nieliczne, na które natrafiamy podczas lektury, są naprawdę piękne. I choć momentami drobiazgowe opisy różnych aspektów hodowli owiec trochę mnie znużyły, to wciąż Życie pasterza stanowi piękną historię życia ludzi wyznających ponadczasowe wartości miłości, szacunku i pokory. Ta książka uczy, by pamiętać o przeszłości i żyć w zgodzie ze wszystkim dookoła.

Niech nikt nie mówi, że przeszłość nie żyje.

Przeszłość to my i to, co w nas. (…)

Niech nikt nie mówi, że przeszłość minęła.

Teraźniejszość to ledwie ułamek, skrawek

tych wszystkich rasowych lat, z których powstałam.

Oodgeroo Noonuccal „Przeszłość”*

 

wydawnictwo Znak 2017 / str. 332 / tł. Adriana Sokołowska-Ostapko

moja ocena 5-/6

Harlan Coben JUŻ MNIE NIE OSZUKASZ

Znajome ubranie, niebieskie dżinsy, a zwłaszcza koszula w kolorze leśnej zieleni, powinny przygotować ją na tą możliwość – czy raczej niemożliwość. Dlatego nie krzyknęła ani nie westchnęła.

Zamiast tego poczuła w piersi ucisk, który utrudniał jej oddychanie. To, co zobaczyła, zmroziło jej krew w żyłach. Usta zaczęły jej lekko drżeć.

Na ekranie widać było, jak Lily wspina się na kolana nieżyjącego męża Mai.*

Oficer Maya Stern zeszła z linii frontu w niesławie. Jedna błędna decyzja przekreśliła jej wojskową karierę, a powrót do domu, do męża i córeczki, wcale nie oznaczał powrotu do spokojnego życia. Nocne koszmary, brzemię winy – to jedno. Żal po śmierci ukochanej siostry, która zginęła w tajemniczych okolicznościach gdy Maya była za granicą – to coś zupełnie innego. 

I tylko dzięki sile charakteru może Maya żyć dalej i stawiać kolejne kroki. Do czasu.. Bo śmierć zdaje się kroczyć za nią jak cień.

Pewnego popołudnia mąż Mai Joe zostaje zabity na jej oczach podczas spaceru w parku. Bezsensowna zbrodnia i trauma po tym, jak ukochany zmarł na jej rękach, sprawiają, że Maya całą swoją energię wkłada w opiekę nad córeczką. Gdy jednak wkrótce po pogrzebie na jednym z nagrań ukrytej w domu kamery zauważa Lily bawiącą się z nieżyjącym ojcem, kobieta zaczyna tracić zmysły. Jednak jej racjonalny umysł i wojskowe wychowanie podpowiadają, że to, co ujrzała, nie może być prawdą. 

Maya rozpoczyna prywatne śledztwo, które zaprowadzi ją do punktu, w którym kłamstwa i iluzje oznaczają śmiertelne niebezpieczeństwo.

Choć przy lekturze poprzednich powieści Cobena narzekałem na wtórność i schematyczność, tym razem zostałem mile zaskoczony. Już mnie nie oszukasz zawiera oczywiście charakterystyczny dla autora suspens i dobre dialogi, ale tym, co wyróżnia ją ponad inne dokonania Cobena jest świetnie nakreślona postać głównej bohaterki, która powoli zaczyna odkrywać rodzinne sekrety, a jej wojskowa przeszłość sprawi, że w swoich działaniach będzie niezłomna i bezkompromisowa. Podobała mi się intryga, powieść trzyma w napięciu do ostatnich stron, a zaskakujące zaskoczenie to dodatkowy atut. 

Coben wie, jak grać na emocjach. I wraca w bardzo dobrej formie. To jedna z najlepszych jego książek.

wydawnictwo Albatros 2017 / str. 414 / tł. Robert Waliś*

moja ocena 5/6

Odkrycia pierwszego kwartału 2017

Minione miesiące to spadek liczby przeczytanych książek. Niemniej jednak, wśród tych mniej licznych lektur znalazły się pozycje godne uwagi. Warto dodać, iż moi ulubieni autorzy nie zawiedli. 

Oto moje odkrycia pierwszego kwartału:

* David Mitchell Slade House za niepozorne drzwi w wąskim zaułku i zgrabne nawiązania do klasyki grozy,

* Tana French Ściana sekretów za przykuwającą uwagę fabułę i klimat prywatnej szkoły,

* Peter Robinson Dzieci rewolucji za magię hrabstwa Yorkshire i wątek kolejowy,

* Sharon Bolton Sacrifice za piękne i groźne Szetlandy i pełną suspensu intrygę.

Jakie są Wasze odkrycia ?

David Mitchell SLADE HOUSE

Slade House stoi na lekkim wzniesieniu, stary, przysadzisty, surowy, szary, niemal cały zduszony ognistoczerwonym bluszczem i zupełnie nie przypomina innych domów na Westwood Road i Cranbury Avenue. Gdyby należał do National Trust, za wstęp braliby dwa funty, a za bilet dla dzieci i młodzieży do lat szesnastu siedemdziesiąt pięć pensów. Oboje z mamą weszliśmy już przez małe czarne żelazne drzwi, które wiatr zamknął jak niewidzialny lokaj, a prądy ciągną nas dalej w ogród wzdłuż muru. *

Co dziewięć lat wybrana osoba otrzymuje zaproszenie do domu zwanego Slade House. Niełatwo do niego dotrzeć – najpierw wśród plątaninie uliczek należy znaleźć wąski zaułek Slade Alley, a następnie wypatrzeć w murze niewielkie drzwi bez klamki i dziurki od klucza. To, co się za nimi kryje, wydaje się być piękne i nie z tego świata. Stary dom położony w środku pięknego ogrodu obiecuje spokój, szczęście i ziszczenie marzeń. Ale czy na pewno ?

Nastoletni Nathan Grayer, samotny inspektor policji Gordon Edmonds, pełna kompleksów Sally. Czy któreś z nich będzie w stanie przeciwstawić się złu, które podstępnie wabi wybranych do Slade House ? Prawdę o tym miejscu odkryć może tylko ktoś niesamowicie uważny i obdarzony niezwykłym darem..

Najnowsza opowieść Davida Mitchella stanowi pięknie opowiedziany, pomysłowy horror. Jego fabuła mocno nawiązuje do Czasomierzy, natomiast autor ponownie udowadnia, iż narracja prowadzona z perspektywy kilku różnych postaci może być naprawdę interesująca. Slade House może więc zasłużenie dołączyć do grona znamienitych domów w literaturze grozy, a gdybyście natrafili przypadkiem na tajemnicze, czarne drzwi, lepiej ich nie otwierać.

wydawnictwo Mag 2017 / str. 188 / tł. Justyna Gardzińska*

moja ocena 5/6

Tana French ŚCIANA SEKRETÓW

Kiedyś czyjaś rodowa posiadłość, rezydencja, przed którą stajenni przytrzymywali tańczące konie zaprzężone do powozów, a po trawnikach spacerowały pod rękę damy o wąskich taliach. Miała ze dwieście lat, może więcej. Długi budynek z jasnego szarego kamienia z trzema szeregami wysokich okien, po kilkanaście w jednym szeregu. Portyk na smukłych kolumnach zwieńczonych ślimakami; balustrada na dachu, z filarami rzeźbionymi delikatnie jak wazy. Był doskonały w każdym calu, idealnie harmonijny. Słońce łagodnie oblewało go złotem przypominającym stopione masło na grzance. *

Sprawa niewyjaśnionej zbrodni powraca. 

Rok temu w ekskluzywnej szkole dla dziewcząt pod Dublinem doszło do morderstwa. Na ustronnej polanie pozbawiono życia chłopca z pobliskiej szkoły, a jego ciało przystrojono hiacyntami. W kręgu podejrzeń była wówczas grupa uczennic, sprawy jednak nie rozwiązano. 

Kiedy na szkolnej tablicy zwanej Ścianą Sekretów pojawia się kartka obwieszczająca WIEM, KTO GO ZABIŁ, pewne jest, iż śledztwo zostanie wznowione. Dla detektywa Stephena Morana będzie to sprawdzian umiejętności i lojalności. Dla inspektor Antoinette Conway, która prowadziła tą sprawę przed rokiem, będzie to jedyna szansa, by udowodnić swoją wartość i wymazać cień porażki. Na celowniku śledczych jest grupa ośmiu uczennic. Kto kłamie, a kto boi się wyznać, co widział ? Kto jest niewinny, a kto mordercą ? Przed Stephenem i Antoinette tylko jeden dzień na odkrycie prawdy..

Kolejna doskonała książka Tany French. Śmiem twierdzić, że w jej dorobku nie ma słabych powieści. Ściana sekretów, choć rozgrywa się w jeden dzień (nie licząc retrospekcji), przykuwa niezmiernie uwagę. A to za sprawą stylu, w jakim jest napisana, a także dobrych dialogów oraz psychologicznej przenikliwości, z jaką autorka portretuje swoje postaci. 

Pierwsza dama irlandzkiego kryminału ? Całkowicie zgadzam się z niniejszym hasłem z tylnej okładki. Świetna proza Tany French dostarczy zajmującej czytelniczej uczty. Serdecznie polecam.

wydawnictwo Albatros 2016 / str. 604 / tł. Łukasz Praski*

moja ocena 5/6

Oliver Onions NA OPAK

Odkąd się tu przeniosłeś, nie jesteś sobą. Wolałabym, żebyś nigdy nie odkrył tego miejsca. To ono sprawiło, że przestałeś pracować, przemieniło cię w osobę, którą ledwo poznaję, i to przez nie zaczęłam strasznie się o ciebie martwić. *

Paul Oleron postanawia wynająć stary, zaniedbany dom przy Placu. Mężczyzna jest pisarzem i ma nadzieję, iż przywróci ponure lokum do świetności, a przy tym dokończy rozpoczętą właśnie powieść. Domostwo ma jednak swoje plany. Pozornie błahe incydenty zaczynają nabierać groźnego wydźwięku, a przyjaciółka Olerona Elsie pierwsza zauważa, iż nowe miejsce wywiera na młodym pisarzu zły wpływ. Niebawem dziewczyna ulega wypadkowi, a Paul zaniedbuje pracę nad książką i nie spostrzega nawet, że dom bierze jego życie we władanie..

Na opak, kolejny tom Biblioteki Grozy, zawiera dziewięć upiornych opowieści, w których zjawy oraz tajemnicze wydarzenia z pogranicza życia i śmierci rzucają ponury cień na uczestników dramatu. Nie można odmówić Onionsowi eleganckiego stylu i umiejętności tworzenia mrocznego klimatu. Jednakże tylko dwa opowiadania – wyborny „Zew pięknej” oraz niepokojący „Fotel na biegunach” – mogą na stałe wpisać się w pamięci miłośnika ghost stories. Pozostałe historie nie są już tak dobre, co sprawia, iż w ogólnym rozrachunku nieco daleko niniejszemu zbiorowi do najlepszych tomów serii.

Za mną kilka setek opowiadań grozy, więc nawet w obszarze klasyki wymagania mam ogromne. Niemniej jednak polecam zapoznać się z utworami Olivera Onionsa. Chociażby z ciekawości. Dwa opowiadania na pewno Was nie zawiodą.

wydawnictwo C&T 2016 / str. 228 / tł. Katarzyna Maciejczyk*

moja ocena 4/6