Georges Simenon MAIGRET I WYŻSZE SFERY

Ten miesiąc maj był wyjątkowy – zdarzają się takie dwa, trzy na całe życie i mają świetlistość, smak i zapach wspomnień z dzieciństwa. Maigret mówił na to „pieśń majowa”; przypominało mu i pierwszą komunię, i pierwszą jego wiosnę w Paryżu, gdy wszystko wydawało mu się nowe i cudowne.*

Sędziwy Armand de Sante-Hilaire zostaje zamordowany w zaciszu swojego domu w eleganckiej dzielnicy Paryża. Kilka strzałów oddanych z bliskiej odległości do byłego ambasadora sprawia, iż ludzie na najwyższych szczeblach chcą dyskretnego śledztwa. Nie wiadomo przecież, jakie sekrety odkrył morderca i czy w ogóle zbrodnia ma związek z pracą ofiary. Sprawa trafia do komisarza Maigreta.

Paryskie dzielnice rozświetlają jasne majowe dni. Szacowna ulica, wszechobecna dyskrecja i postaci z arystokratycznymi tytułami – to nie jest najlepsze środowisko dla przenikliwego komisarza policji, którego rodzina wywodziła się z nizin społecznych. Niemniej jednak, Maigret przystępuje do poznania życia byłego ambasadora. To tu właśnie tkwi klucz do zbrodni. Przed policjantem sekrety, kłamstwa i zaskakująca prawda o śmierci staruszka.

Kryminały Simenona, oprócz powieści Agathy Christie, P.D. James i Stephena Kinga, mógłbym czytać na okrągło. Uwielbiam tą francuską klasykę – minimalistyczny ton narracji, francuskie realia sprzed lat oraz bardzo wiarygodną psychologicznie wędrówkę w głąb umysłów śledczych i przestępców. Nowy tom z Maigretem to powód do radości.

Zostawiam Was przedświątecznie, kończąc powoli kolejny rok recenzji,  z jednym z moich ulubionych autorów.

Wydawnictwo C&T 2018 / str. 123 / tł. Włodzimierz Grabowski*

Moja ocena 9/10

Georges Simenon MAIGRET PODRÓŻUJE

Źle spał tej nocy, świadom otoczenia – hotelu o dwustu otwartych oknach z ogrodem dla gości i ścieżkami w szaroniebieskim świetle lamp, kasyna równie staroświeckiego jak suknie starszych pań w porze kolacji, sennych fal morza, które od przybrzeżnych skał odbijały równo co dwanaście sekund – jak odliczał do znudzenia, podobnie jak inni barany. *

W wytwornym paryskim hotelu George V znalezione zostaje ciało majętnego Amerykanina, pułkownika Warda. Mniej więcej w tym samym czasie, w innym hotelowym pokoju pewna hrabina dokonuje próby samobójstwa.

Na miejsce wezwany zostaje komisarz Maigret, jego zadaniem jest przeprowadzenie dyskretnego śledztwa, zanim jeszcze sprawa śmierci Warda zostanie odkryta przez prasę. Maigret nie czuje się dobrze w pełnym przepychu i ekstrawagancji świecie. Gdy dowiaduje się, że hrabina, która próbowała się zabić, znika ze szpitala, czym prędzej rusza jej śladem aż do Nicei.

Samotne śledztwo z dala od domu nie będzie łatwe. Maigret jest jednak pewien, że oba wydarzenia z hotelu George V są powiązane. Aby odnaleźć mordercę, będzie musiał zajrzeć pod maskę bogactwa i blichtru. Pod każdym bowiem przebraniem, kryje się normalny człowiek zdolny do zbrodni.

Kolejny znakomity kryminał psychologiczny francuskiego klasyka. Tym razem wraz z Maigretem dokonujemy skrupulatnej analizy francuskich elit, gdzie sława i pieniądz są pozorną tylko wartością. Wśród napotkanych osób komisarz szuka prawdziwego człowieka, który przekroczył granicę prawa łudząc się iluzją nietykalności.

Jak zawsze polecam.

Wydawnictwo C&T 2017 / str. 129 / tł. Włodzimierz Grabowski*

moja ocena 9/10

Jesienne nowości wydawnictwa C&T

W ofercie toruńskiego wydawnictwa same znakomite nazwiska. Właśnie ukazała się kolejna, pierwszy raz w polskim przekładzie, powieść z komisarzem Maigret.

  Lakoniczność, żelazna logika i świetnie sportretowane środowiska to główne walory kryminałów Simenona. Jacek Szczerba, „KSIĄŻKI. MAGAZYN DO CZYTANIA” W paryskim hotelu George V mieszkają ci, których świat zalicza do elity. Chociażby pułkownik David Ward – który zostaje znaleziony martwy w wannie w swym pokoju. Albo hrabina Louise Paverini, podobno jego kochanka, która po próbie samobójczej trafia do szpitala i stamtąd niespodziewanie ucieka. Samolotem do Nicei. I teraz komisarz Maigret musi ruszyć jej śladem, poznając przy okazji ten ekstrawagancki światek, szokujący go coraz bardziej z każdym spotkanym milionerem…

Georges Simenon (1903-1989) to pisarz wielbiony za swój styl od pokoleń. Jako autor ponad 200 powieści zasłużył sobie na miano mistrza fabuły, a jako twórca postaci komisarza Maigreta na miejsce w każdej encyklopedii literatury kryminalnej. „Maigret podróżuje” to kolejny z kilkudziesięciu nowych tomów z cyklu o Maigrecie, jakie w ciągu najbliższych lat ukażą się nakładem naszego wydawnictwa.

 

Klasykę czarnego kryminału to oczywiście Raymond Chandler. Do wydanych dotychczas nowych edycji kultowych powieści z Marlowem dołączy pod koniec listopada słynne Żegnaj laleczko.

  

Dwie nowe pozycje także w Bibliotece Grozy. Zagadka Cloomber to upiorna opowieść samego Arthura Conan Doyle’a, a kolejny tom opowiadań H. P. Lovecrafta ukaże się na początku grudnia. 

 AUTOR „DZIWNYCH ZJAWISK” W KOLEJNEJ OPOWIEŚCI SPOD ZNAKU GROZY

Arthur Conan Doyle (1859-1930) to twórca postaci Sherlocka Holmesa, choć ma w swoim dorobku literackim także kilkanaście opowiadań i dłuższych nowel spod znaku grozy. „Zagadka Cloomber” wydana została w roku 1889 i ma wiele cech wspólnych z inną powieścią pisaną w tym samym czasie – „Studium w szkarłacie”. Ta druga to spotkanie Holmesa z Watsonem, podczas gdy „Zagadka Cloomber” jest gotyckim thrillerem. Poznajemy historię dziwacznego generała Heatherstone’a, który zamieszkuje z rodziną na odludziu, w wynajętym domu, Cloomber Hall, i wyraźnie czegoś się boi. Zwłaszcza gdy zbliża się dzień piątego października… Spisujący relację o tajemniczych wydarzeniach w tamtej posiadłości, młody John Fothergill West ma niełatwe zadanie, bo to, czego stanie się świadkiem, trudno mu będzie wyjaśnić w myśl praw natury…

13 OPOWIEŚCI WYBRANYCH Z DOROBKU NIEKORONOWANEGO MISTRZA GROZY

Edycja ta zawiera mniej znane historie spod znaku grozy H. P. Lovecrafta. A przy tym stanowi doskonałe uzupełnienie „Zewu Cthulhu”. Ozdobą zbioru są na pewno „Koty Ultharu” – jeden z ulubionych tekstów pisarza. Podobnie jak rzadko wydawane w zbiorach – „Dwie czarne butelki”, napisane we współpracy z Wilfredem B. Talmanem. I chyba najbardziej refleksyjny tekst: „Nocny ocean”, efekt współpracy z R. H. Barlowem – ostatnia opowieść grozy, nad jaką pracował Howard Phillips Lovecraft, zmarły 15 marca 1937 roku w Providence.

Georges Simenon MAIGRET SIĘ BAWI

Policja Kryminalna prowadzi od wczoraj śledztwo w sprawie, która mogłaby się okazać nową zbrodnią Petiota, gdyby nie to, że tutaj, z dwóch lekarzy wchodzących w rachubę, tylko jeden był na miejscu. Zwłoki młodej kobiety zostały znalezione właśnie w gabinecie przyjęć bardzo znanego lekarza z bulwaru Haussmanna, ale jak dotąd, niestety, nie udało nam się uzyskać obszerniejszych informacji. *

Wskutek lekarskich zaleceń Maigret udaje się na urlop. Komisarz, oficjalnie przebywający na francuskiej prowincji, jest jednak wciąż w Paryżu, a wszystko przez jedną z gazet, w której natrafia na artykuł traktujący o zagadkowej zbrodni.

Otóż w szafie jednego z szacownych lekarskich gabinetów odkryto zwłoki nagiej kobiety. Zaintrygowany komisarz odpiera pokusę powrotu do pracy, choć sprawa zdaje się być bardzo zagadkowa i budzi ogromne zainteresowanie. Śledztwem kieruje jego podwładny, komisarz Janvier, Maigret znajduje jednak sposób, by poznać bohaterów dramatu, w tej kwestii nieocenione okażą się paryskie dzienniki.

Kryminał inny niż wszystkie pozostałe z Maigretem. To tu komisarz na przymusowym urlopie nie prowadzi oficjalnego śledztwa. Śledztwo jest, ale nieoficjalne, bo Maigret dyskretnie obserwuje losy postaci uwikłanych w sprawę, a wszelkie szczegóły poznaje z gazet. Urlop-nieurlop, państwo Maigret nie wyjechali naprawdę na wieś, to porzucenie codziennej rutyny. Długie spacery, wizyty w bistrach i spontaniczne seanse w kinach. Komisarz jednak wcale nie jest znużony, Paryż żyje przecież głośną zbrodnią, a on sam postanawia nieoficjalnie zgłębić szczegóły śledztwa. I tym razem kluczem do rozwiązania zagadki będzie znajomość ludzkiej psychiki. 

Niespieszny, klasyczny francuski kryminał. Wyborny aż do ostatniego zdania. Jeden z najlepszych w dorobku Simenona.

wydawnictwo C&T 2017 / str. 135 / tł. Barbara Kałamacka*

moja ocena 5+/6

Klasyczne nowości od C&T

 

Dlaczego klasyczne ? Bo mowa o dwóch mistrzach kryminału – Raymondzie Chandlerze i Georges Simenonie. Tych autorów nie trzeba przedstawiać, ich twórczość stanowi to, co najlepsze w amerykańskim i francuskim kryminale.

Do księgarń trafia dziś nowe wydanie Długiego pożegnania. C&T wydało wcześniej inne znakomite powieści Chandlera, m.in. Wysokie okno, Tajemnicę jeziora oraz Playback.

Pomocna dłoń wyciągnięta do pijanego Terry’ego Lennoxa – pozostawionego przez piękną kobietę na ulicy – była dla Philipa Marlowe’a zwyczajnym ludzkim odruchem. I całe to wydarzenie wcale nie zapowiadało wielkich kłopotów dla żadnego z nich, tym bardziej po kilku miesiącach. Kiedy to Lennox posądzony zostanie o zamordowanie żony. A Marlowe wyląduje w więzieniu, oskarżony o pomoc mordercy – nie bez powodu. Czy jednak przyjacielowi od kieliszka można odmówić w potrzebie – gdy ten o świcie, cały drżący, zjawia się z pistoletem w dłoni i prosi, by Marlowe pomógł mu w ucieczce? Raymond Chandler (1888-1959) pozostaje niedoścignionym mistrzem czarnego kryminału. A wszystko zaczęło się od powieści „Głęboki sen” (1939), gdzie Chandler wprowadził postać prywatnego detektywa Philipa Marlowe’a. By w kolejnych sześciu pozwolić mu kroczyć po brudnych ścieżkach ludzkich namiętności i zbrodni. Zawsze z Los Angeles w tle. Wydana w roku 1953 powieść „Długie pożegnanie” uznawana jest zgodnie za najlepszą w dorobku Chandlera.

Natomiast nowa, nieprzetłumaczona dotąd na polski, powieść z komisarzem Maigretem ukazać się ma na początku lipca.

Od trzech lat komisarz Maigret nie miał urlopu. Tego upalnego lata nie było więc wyboru – zwłaszcza po kategorycznych zaleceniach doktora Pardona. I faktycznie Maigret był na urlopie, ale… w Paryżu, choć oficjalnie przebywał w Sables d’Olonne. Miał spokój od policyjnej pracy. Teoretycznie. Bo czytając gazetę, natknął się na artykuł o zbrodni w gabinecie znanego wśród paryskich elit lekarza. I teraz codziennie miał wyczekiwać na wieści z dzienników o poczynaniach inspektora Janviera, zastępującego go w tym śledztwie. A może nawet spróbować mu pomóc…

Georges Simenon ZWIERZENIA MAIGRETA

Czy ten konkretny człowiek był zdolny popełnić zbrodnię…? Cokolwiek się wydarzy, my, niemal zawsze, jako pierwsi musimy postawić to pytanie… A dowodów rzeczowych często brak, bądź są niezbyt przekonujące… *

Na jednej z comiesięcznych kolacji u doktorostwa Pardonów komisarz Maigret zaczyna wspominać pewną sprawę, której rozstrzygnięcie dalekie było od zadowalającego. Czy podejrzany naprawdę był niewinny ? 

W eleganckiej dzielnicy Paryża, w swoim własnym domu, brutalnie zamordowana zostaje piękna Christine Josset. Pierwszym podejrzanym jest jej mąż Adrien, skromny farmaceuta, który wżenił się w bogatą familię przemysłowców. Poczynania Adriena w noc zbrodni są nieco niejasne, a opinia publiczna natychmiast orzeka, że mężczyzna jest winny. Komisarz Maigret, który prowadzi tą sprawę, nie jest do końca przekonany.

Niebawem Josset przyznaje się, że ma kochankę. Wścibska dozorczyni domu, który często odwiedzał podejrzany, sprzedaje sensację prasie. Josset czeka na proces, natomiast Maigret wciąż ma wątpliwości. Czyżby wszystko było takie proste ? I tym razem intuicja go nie zawiedzie, choć finał sprawy nie będzie miał wiele wspólnego ze sprawiedliwością..

Ostatnio wszystkie cenne wolne chwile spędzam z książkami, których próżno szukać na listach bestsellerów. I taki jest właśnie wydany kolejny klasyczny francuski kryminał z Maigretem w roli głównej. W oszczędnej narracji, niemal z reporterską wnikliwością po raz kolejny Georges Simenon pochyla się nad zwykłym człowiekiem i jego zdolnością do popełnienia zbrodni. 

Tym razem Simenon wyjątkowo mocno akcentuje kwestię domniemanej niewinności, a czytelnik obserwuje, jak szybko opinia publiczna wydaje wyrok na pochodzącego z niższej sfery społecznej podejrzanego. Przejmujące są również rozterki komisarza, który nawet w obliczu niepodważalnych dowodów wyczuwa istnienie drugiego dna. Czy istnieje przypadek ? Ślepy los ? Sprawie Josseta daleko do podręcznikowego śledztwa, a dramat uwikłanych w nią postaci wzbudzi w niejednym czytelniku pytania o sens sprawiedliwości.

wydawnictwo C&T 2016 / str. 124 / tł. Włodzimierz Grabowski*

moja ocena 5/6

Georges Simenon MAIGRET I PORZĄDNI LUDZIE

 

Słucham – szepnął, pociągając fajkę, gdy żona trzymała tuż nad cybuchem płonącą zapałkę.

– Jestem w mieszkaniu Renego Josselina na ulicy Notre-Dame-des-Champs 37, tuż obok klasztoru Małych Sióstr Ubogich… Właśnie odkryto zbrodnię, a niewiele wiem, bo dotarłem tu dwadzieścia minut temu… Słyszy mnie pan ?*

Upalny koniec wakacji w Paryżu. Państwo Maigret wrócili niedawno z urlopu na wsi, a komisarz wyczekuje już pierwszych chłodnych dni i powrotu do pracy. Telefon w środku nocy oznacza dla Maigreta kolejne śledztwo, niebawem policjant zagłębi się w życie pewnej szacownej rodziny, a ludzie, o których istnieniu nie miał dotąd pojęcia staną się jego obsesją.

W eleganckiej kamienicy, w swoim własnym mieszkaniu zostaje zastrzelony Rene Josselin. Majętny przemysłowiec przeszedł niedawno z powodów zdrowotnych na emeryturę i prowadził spokojne życie. Kto więc i dlaczego miałby zamordować takiego porządnego człowieka ? Komisarz Maigret wie, iż każda rodzina ma swoje sekrety. Najbliżsi Josselina zdają się mieć żelazne alibi na czas popełnienia zbrodni. Ale czy rzeczywiście ? Dociekliwy komisarz odkryje wkrótce, że w tej historii kłamstwa i tajemnice skrywane są za fasadą pozorów..

Georgesa Simenona nie trzeba nikomu przedstawiać. Klasyk francuskiego kryminału, autor ponad 200 powieści. Jego niewielkie objętościowo książki udowadniały, iż nie potrzeba wielu stron, by powiedzieć prawdę. Nie inaczej jest w kolejnej, właśnie wydanej przez C&T powieści z Maigretem. Nieustępliwy komisarz, znawca ludzkich zachowań, ponownie ujawni sekrety kryjące się pod powierzchnią codzienności. Maigret rozprawi się z mitem porządnych ludzi, a czytelnik zapragnie ponownie przyjrzeć się grze słów w dobrze napisanych scenach. 

wydawnictwo C&T 2016 / str. 126 / tł. Krystyna Szeżyńska-Maćkowiak*

moja ocena 5/6

Georges Simenon MAIGRET I SPRAWA NAHOURA

Mroźny styczeń w Paryżu. Komisarz Maigret, dręczony przez niepokojący sen spowodowany pewnie przez nadmiar wrażeń na comiesięcznej kolacji u doktora Pardona i jego żony, nie ma jeszcze pojęcia, jak szybko przyjdzie mu wrócić do domu zaprzyjaźnionego doktora. Tym razem jednak nie jako przyjaciel, ale jako policjant.

Pardon dzwoni bowiem do Maigreta zaniepokojony zdarzeniem, które właśnie miało miejsce. Do jego gabinetu trafiła kobieta z raną postrzałową, towarzyszył jej obcokrajowiec. Gdy Pardon udzielił pomocy, para natychmiast zniknęła. A przecież każdego pacjenta z raną tego typu należy zgłosić na policję..

Komisarz Maigret otrzymuje tymczasem sprawę morderstwa majętnego finansisty, który został zastrzelony w swoim domu. Jak się okazuje, pochodzący z zagranicy Nahour prowadził ciche i tajemnicze życie. Co więcej, jego piękna żona przepadła bez śladu. Czyżby to ona była nocną pacjentką doktora Pardona ? Jeśli tak, to kto ją postrzelił ? Wszyscy zamieszani w tą sprawę zdają się kłamać, Maigret jednak nie spocznie, nim nie odkryje prawdy..

Co mam napisać o kolejnej książce jednego z moich najukochańszych pisarzy ? Premiera każdego nowego kryminału z Maigretem jest dla mnie prywatnym świętem. Simenon, klasyk francuskiego kryminału, buduje frapującą historię, w której prawie każdy mija się z prawdą, a popełniona zbrodnia obnaża kruchość ludzkiej psychiki. Simenon pochyla się nad zwykłym człowiekiem, jego pragnieniami i skłonnościami. I robi to – jak zawsze – bardzo precyzyjnie i wnikliwie.

wydawnictwo C&T 2015 / str. 134 / przełożył Włodzimierz Grabowski

moja ocena 5/6

Nowa sprawa Maigreta

 

Dobra wiadomość dla miłośników prozy Simenona. 20 listopada nakładem wydawnictwa C&T ukaże się kolejny z nieprzetłumaczonych dotychczas kryminałów z komisarzem Maigret.

Wszystko zaczęło się od nocnego telefonu doktora Pardona, który opowiedział Maigretowi o wizycie w jego gabinecie kobiety rannej od kuli. A następnego dnia komisarz zostaje powiadomiony o popełnionej właśnie zbrodni. Ofiarą jest Felix Nahour, zastrzelony w swym domu. Jego żona zniknęła w nocy… Czy te dwa wypadki łączą się w jedną sprawę? Szybko okaże się, że tak. Jednak świadkowie nocnych wydarzeń w domu przy alei du Parc-Montsouris – sekretarz Nahoura, pokojówka jego żony – uparcie milczą. „Nic tu się nie działo tak, jak w innych rodzinach, w innych domach” – stwierdzi komisarz bez poczucia zawodowej satysfakcji, gdy już zamknie to śledztwo.

Georges Simenon (1903-1989) to pisarz wielbiony za swój styl od pokoleń. Jako autor ponad 200 powieści zasłużył sobie na miano mistrza fabuły, a jako twórca postaci komisarza Maigreta na miejsce w każdej encyklopedii literatury kryminalnej.

Georges Simenon MAIGRET SZUKA OBRONY

„Czy w całej swej karierze (…) spotkał pan kiedyś zbrodniarza naprawdę złego (…) odpowiedzialnego za swoje czyny, działającego z czystej złości, podstępnego ?”

tł. W. Grabowski

To pytanie zadaje komisarzowi Maigret zaprzyjaźniony doktor Pardon. Jest letnie paryskie popołudnie, doktorostwo spędza mile czas w mieszkaniu komisarza i jego żony. Maigret, na trzy lata przed emeryturą, marzy już o życiu w domku na prowincji, a jego zmartwienia koncentrują się wokół problemów zdrowotnych i toczących się właśnie śledztw w jego wydziale. Komisarz widział już niejedno, w wielu jego śledztwach zbrodnie popełniali zwykli, szarzy ludzie, którzy pod wpływem okoliczności przeistaczali się w morderców.

Pytanie Pardona okaże się niestety prorocze. Wkrótce po rzeczonej wizycie Maigret wpada w kłopoty. I sam staje się podejrzanym. Po raz pierwszy chyba w swojej karierze pada ofiarą spisku – pewna studentka z Sorbony oskarża go o molestowanie i nikt – z wyjątkiem wysokich policyjnych urzędników – nie ma wątpliwości, iż sprawa jest absurdalna i stanowi zaledwie fragment misternie skonstruowanej intrygi. Maigret zostaje zawieszony, ale to nie przeszkadza mu prowadzić dyskretnego śledztwa. Tropy zaprowadzą go do zagadkowego Klubu Stu Kluczy..

Każda nowy przekład powieści Simenona jest dla mnie powodem do radości. Po wydanych niedawno „Niewinnych” otrzymujemy kolejną sprawę komisarza Maigret, sprawę, w której kryminalna zagadka znów stanowi pretekst do analizy ludzkiej natury i skłonności do zbrodni. Uwielbiam Paryż Simenona, uwielbiam Maigreta, który z przenikliwością i gracją wnika w słabości i dramaty osób pojawiających się w toku śledztwa. Oszczędna proza, trafność spostrzeżeń oraz wnikliwa analiza ludzkich zachowań. Po prostu, klasyka francuskiego kryminału.

moja ocena 5/6

inne książki Simenona w Samotni